در احكام تركيب سال است بر يك نوع مزاجى باشد كه با آن مزاج بالنّسبه باهلش حال اعتدال گفته مىشود و خروجش از حال عادى باعث ظهور امراض مىگردد لذا بهار گرم و تر و تابستان گرم و خشك . پائيز سرد و خشك . زمستان سرد و تر بايد باشد و هميشه اجتماع اخلاط در ابدان و زياد شدن از مقدار طبيعى سبب فسادش خواهد شد پس باالطبع ابدان مريض خواهند گرديد . پس اگر زمستان گرم و بهار سرد و تابستان گرم شد بسيار خارج از حال طبيعى موادّ سيّاله بدن در زمستان نرم گرديده و در بهار به جهت سردى هواى آن بهار در ابدان حفظ شده و تمكّن كرده و در تابستان سيلان و جريان پيدا كرده بيشتر از سيلان و جريان طبيعى دفعتا باعضاء مجاور ريخته باعث ظهور امراض مىگردند از مثل سجح و قروح امعاء و غبّ غير خالصه و در پائيز سبب مرگ اطفال مىگردند . و اگر زمستان مرطوب شد بسيار به اين معنى كه بارندگى بسيار شد سبب مىشود كه نوازل و اجزاء سيّاله ابدان شيوخ ريخته شوند در اعضاء آنها و سبب ظهور امراضى گردند مانند اختلاف دم يعنى شكم خون كار كردن و سكته و فالج و موت مفاجاة و زنهائى كه با حمل داخل بهار اين سال شوند بكوچكتر سببى اطفال در شكم خود را ساقط مىگردانند و اگر زمستان بسيار سرد و هواى بهار بسيار گرم و بارش زياد شد در تابستانش تبهاى گرم و لينت طبيعت و خون كار كردن شكم و ورم ملتحمه در اثر گرمى هواى بهار رطوبات و مواد سيّاله مجتمعه در ابدان سيلان و جريان و تعفّن پيدا كرده و در اثر دفع طبيعت در خلل و فرج اعضاء مجاور ريخته و يا در خود اوعيه تعفّن پيدا كرده باعث ظهور حميّات حارّه ( تبهاى گرم ) و ورم ملتحمه و خون كار كردن شكم بخصوص در زنها مىگردند و امّا اگر در وقت ظهور شعرى ( ستاره‌ايست ) در فصل تابستان در شدّت گرما